Herkenning is de eerste stap

Waarom je zo snel jezelf verliest in nabijheid

Er komt vaak een moment waarop iemand anders het zegt.“Je reageert net als je moeder.”“Je doet precies wat je vader altijd deed.”

Intimiteit wordt vaak verward met seks.Met lichamelijke nabijheid. Met verlangen. Met chemie.

In veel relaties gaat het mis op een plek die moeilijk onder woorden te brengen is.Er is liefde. Aantrekking. Goede intenties.En toch stroomt het niet.

De manier waarop je je als kind hebt gehecht aan je ouders,werkt vaak stiller — en dieper — door dan we ons realiseren.

Misschien herken je dit.Je deelt iets wat voor jou waar is — een gevoel, een ervaring, een grens.En de ander begrijpt het niet. Minimaliseert het. Ontkent het. Of kijkt je leeg aan.

Veel mensen denken dat uitstelgedrag betekent dat je ongemotiveerd bent.Dat je meer discipline nodig hebt.Of dat je jezelf gewoon “even moet aanpakken”.

Misschien herken je dit patroon.Je wacht op een bericht — en je voelt het al misgaan.Je partner is stiller — er is vast iets.Je wordt op werk gevraagd voor een gesprek — dit gaat fout.

Misschien herken je het.Je reageert ineens veel heftiger dan je zelf zou willen.Een opmerking, een blik, een toon — en bam: je zit er middenin.

Misschien herken je dit.Iemand geeft je feedback, stelt een vraag of wijst je ergens op — en nog vóór je erover kunt nadenken, gebeurt er van alles in je lichaam.