Moederwond

De moederwond

Waarom je zo snel jezelf verliest in nabijheid

Misschien herken je dit.

Je bent in contact.
Met een partner. Een vriend. Een ouder.
En ineens merk je dat je iets inhoudt.

Je past je toon aan.
Je slikt iets in.
Je voelt een subtiele spanning, nog vóór er iets misgaat.

Niet omdat de ander iets verkeerd doet.
Maar omdat jij jezelf al bent kwijtgeraakt.

Het moment waarop je jezelf verlaat

De moederwond laat zich zelden zien als één groot trauma.
Ze zit in kleine momenten.

In hoe je:

• je emoties afzwakt

• sneller zorgt dan ontvangt

• je verantwoordelijkheid voelt voor de sfeer

• schuld voelt zodra je iets nodig hebt

Het gebeurt vaak automatisch.
Zonder bewuste keuze.

En achteraf denk je:
“Waarom zei ik niet wat ik voelde?”
“Waarom werd ik zo klein?”

Wat er onder dit patroon ligt

De moederwond ontstaat wanneer je als kind niet voldoende emotionele afstemming hebt ervaren.

Niet per se omdat je moeder “slecht” was.
Maar omdat zij — om welke reden dan ook — niet volledig beschikbaar kon zijn voor jouw binnenwereld.

Misschien:

• was zij emotioneel afwezig

• had zij zelf geen ruimte voor gevoelens

• moest jij haar ontzien

• werd er voor je gezorgd, maar niet met je gevoeld

• kreeg je liefde, maar geen bedding

Je leerde iets essentieels:

Verbonden blijven vraagt aanpassing.

Wat je als kind niet kon doen

Als kind kon je niet zeggen:
“Dit ligt niet aan mij.”
“Mijn moeder kan mij dit niet geven.”

Je systeem koos de enige veilige optie:
jezelf aanpassen.

Je werd:

• gevoelig voor stemming

• alert op signalen

• verantwoordelijk voor harmonie

• vaardig in aanvoelen

• minder aanwezig in jezelf

Dat was geen karaktertrek.
Dat was intelligent overleven.

Hoe dit zich later herhaalt

In volwassen relaties leeft dit patroon door.

Je kunt:

• sterk zijn, maar diep moe

• liefdevol, maar leeg

• zorgzaam, maar ongezien

• loyaal, maar jezelf kwijt

Je voelt je snel schuldig als je iets nodig hebt.
Je voelt spanning als iemand dichtbij komt.
Je voelt paniek bij afstand — en druk bij nabijheid.

Intimiteit voelt nooit helemaal veilig.

Niet omdat je niet kunt liefhebben.
Maar omdat liefde ooit samenviel met zelfverlies.

De verwarring tussen liefde en verantwoordelijkheid

Een kern van de moederwond is deze verwarring:

Liefde werd gekoppeld aan zorgen.
Aan dragen.
Aan aanpassen.

Niet aan ontvangen.
Niet aan rusten.
Niet aan zijn.

Dus wanneer iemand later iets van je vraagt,
ga je automatisch geven.

En wanneer jij iets nodig hebt,
trek je je terug.

Waarom heling zo ongemakkelijk voelt

Heling van de moederwond voelt vaak niet zacht.
Maar ongemakkelijk.

Omdat je iets moet doen wat vroeger onveilig was:

• ruimte innemen

• gevoelens laten bestaan

• niet zorgen

• niet oplossen

• niet aanpassen

Je lichaam kan dan reageren met:

• schuld

• angst

• schaamte

• twijfel

• de neiging om weer te verdwijnen

Dat betekent niet dat je het verkeerd doet.
Dat betekent dat je iets nieuws leert.

De verschuiving: van zorgen naar voelen

Heling begint wanneer je niet langer probeert beter te worden,
maar aanwezig.

Wanneer je jezelf toestaat om:

• te voelen zonder uitleg

• iets nodig te hebben zonder schuld

• te blijven zonder te zorgen

• nabij te zijn zonder jezelf kwijt te raken

Dat is geen egoïsme.
Dat is herstel.

Je leert dat liefde niet hoeft te kosten wat jij bent.

Tot slot

De moederwond gaat niet over schuld.
Niet over verwijt.
Niet over het herschrijven van het verleden.

Ze gaat over erkenning.

Over zien dat je ooit te weinig ruimte had om gewoon te zijn.
En dat je nu — voorzichtig, in jouw tempo — mag leren blijven.

Bij jezelf.
In contact.
Zonder jezelf te verlaten.

Dat is geen kleine stap.
Dat is diepe, stille moed.