Waarom het zo heftig voelt als iemand jouw realiteit niet bevestigt
Misschien herken je dit.
Je deelt iets wat voor jou waar is — een gevoel, een ervaring, een grens.
En de ander begrijpt het niet. Minimaliseert het. Ontkent het. Of kijkt je leeg aan.
En ineens voel je het overal.
Een knoop in je maag.
Druk op je borst.
Een golf van verdriet, boosheid of paniek.
Het voelt niet als een meningsverschil.
Het voelt alsof jij verdwijnt.
Wat er in je lichaam gebeurt
Wanneer jouw innerlijke beleving niet wordt bevestigd,
reageert je zenuwstelsel alsof er gevaar dreigt.
Je lichaam herinnert zich iets ouds:
“Ik sta hier alleen.”
“Mijn ervaring telt niet.”
En die reactie is veel groter dan het moment zelf rechtvaardigt.
Dat is geen zwakte.
Dat is geheugen — opgeslagen in je lichaam.
Waar deze pijn zijn oorsprong heeft
Veel mensen die hier sterk op reageren,
zijn opgegroeid in een omgeving waarin hun innerlijke wereld niet werd gespiegeld.
Misschien:
-
werden gevoelens weggewuifd
-
werd je beleving gecorrigeerd (“zo is het niet”)
-
moest je aanpassen om verbonden te blijven
-
was er geen ruimte voor jouw waarheid
Als kind kon je niet denken:
“Zij kunnen dit niet dragen.”
Je dacht:
“Dan zal het wel aan mij liggen.”
En zo ontstond er een diepe onzekerheid over je eigen waarneming.
Waarom je bevestiging buiten jezelf bent gaan zoeken
Wanneer je innerlijke wereld niet wordt erkend,
leer je niet om op jezelf te vertrouwen.
Je leert om:
-
te checken bij de ander
-
te twijfelen aan je gevoel
-
je waarheid af te stemmen op wat geaccepteerd wordt
Bevestiging werd veiligheid.
Niet omdat je zwak was,
maar omdat je systeem geen andere optie had.
De pijnlijke paradox bij toxic shame
Hier ontstaat iets ingewikkelds.
Juist mensen met toxic shame — bij zichzelf of bij de ander —
zijn vaak niet in staat om jouw realiteit te bevestigen.
Niet uit onwil,
maar omdat bevestiging betekent dat zij:
-
hun eigen pijn moeten voelen
-
verantwoordelijkheid moeten nemen
-
schaamte onder ogen moeten zien
En dat is precies wat hun systeem vermijdt.
Wanneer zij onderdeel zijn van jouw pijn,
kunnen zij die pijn zelden erkennen
zonder zichzelf te ontregelen.
Waarom het dan nóg harder binnenkomt
Je zoekt bevestiging bij degene
die het minst in staat is om die te geven.
En elke ontkenning raakt niet alleen het heden,
maar ook het oude kind dat ooit al niet werd gezien.
Zo voelt het alsof:
“Ik moet het alsnog bewijzen.”
“Misschien besta ik pas als jij het erkent.”
De verschuiving: van externe naar interne bevestiging
Werkelijke heling begint niet bij gelijk krijgen.
Maar bij innerlijke verankering.
Dat je langzaam leert zeggen:
“Mijn ervaring is waar, ook als jij dat niet kunt zien.”
“Ik mag mezelf geloven.”
Dat is geen afstand nemen.
Dat is volwassen worden in jezelf.
Tot slot
Als het niet bevestigd worden zo diep pijn doet,
betekent dat niet dat je afhankelijk bent.
Het betekent dat je ooit te weinig gespiegeld bent.
En precies dát mag nu — stap voor stap — in jou zelf ontstaan.
Je waarheid hoeft niet langer gedragen te worden door iemand anders
om te mogen bestaan.
