Grenzen

Wanneer mensen je grenzen overgaan

Er zijn mensen die over je grenzen gaan.
Niet altijd hard.
Niet altijd zichtbaar.

Soms subtiel.
Met kleine opmerkingen.
Met verwachtingen die vanzelfsprekend lijken.
Met nabijheid die net iets te snel gaat.

En soms voel je het pas later.
Dat je “ja” zei terwijl je “nee” voelde.
Dat je meeging terwijl iets in jou zich terugtrok.

Manipulatie voelt vaak niet als manipulatie

Manipulatie ziet er zelden uit als iets slechts.
Het voelt eerder als verwarring.

Je twijfelt aan jezelf.
Vraagt je af of je te gevoelig bent.
Of je niet te veel vraagt.
Of jij degene bent die lastig is.

En terwijl je zoekt naar de fout bij jezelf,
schuift je grens ongemerkt verder op.

De aantrekkingskracht van vermijding

Vermijdend gehechte mensen kunnen vertrouwd aanvoelen.
Juist omdat ze afstand houden.
Juist omdat ze niet te veel vragen.

Je leert lezen tussen de regels.
Je past je tempo aan.
Je houdt rekening met wat niet wordt uitgesproken.

En opnieuw ben jij degene die beweegt.

Waarom dit geen toeval is

Het zijn vaak geen “verkeerde” mensen.
Maar waar iemand je grens raakt,
zit vaak iets ouds.

Een plek waar je ooit leerde
dat afstemmen veiliger was dan begrenzen.
Dat verbinding behouden belangrijker was
dan jezelf voelen.

Die wond trekt situaties aan
waarin hetzelfde thema opnieuw verschijnt.

Niet om je te straffen.
Maar om gezien te worden.

Groei zit niet in harder worden

Groei zit niet in strengere regels.
Niet in muren.
Niet in wantrouwen.

Groei begint bij herkennen:
waar ga ik mezelf verlaten?
waar voel ik iets, maar handel ik anders?

Niet met oordeel.
Maar met nieuwsgierigheid.

Oude wonden wijzen de weg

Mensen die je grenzen overschrijden,
wijzen vaak niet naar wat er mis is met hen,
maar naar wat in jou nog aandacht vraagt.

Niet om te fixen.
Wel om te ontmoeten.

Want waar jij leert blijven
bij wat je voelt,
verliest manipulatie haar grip
en hoeft afstand geen strijd meer te zijn.